دبيرانجمن آترواسكلروز ايران با بيان اينكه روند شيوع بيماريهاي قلب و عروق در كشورهاي درحال توسعه رو به افزايش است علل اين امر را تغذيه ناسالم، شيوه زندگي، مصرف زياد سيگار و كاهش ورزش عنوان كرد و گفت:
پيش بيني ميشود تا سال 2020 بيماريهاي قلبي به صورت اپيدمي در اين جوامع تبديل شود. دكتر محمدرضا محمد حسيني با اعلام اينكه مسائل در هم پيچيده ديگري به شيوع بيماريهاي قلبي دامن ميزند، اظهار كرد: گران بودن ورزش و غذاهاي سالم از يك سو و افزايش ميزان مصرف غذاهاي fast food و پركالري و ارزان،از سويي ديگر در كنار مسائل اقتصادي و استرس زا باعث افزايش ابتلاي جوامع در حال توسعه به بيماريهاي قلبي و عروقي شده است. وي با انتقاد از نبود برنامه مدون و كلان براي پيشگيري از بيماريهاي قلبي در كشور، به تجربه كشور فنلاند در اين خصوص اشاره و بيان كرد: فنلاند در سال 75 ميلادي از بالاترين ميزان شيوع ابتلا به بيماريهاي قلبي و عروقي در اروپا برخوردار بود،اما با برنامه ريزي و عزم همگاني هم اكنون شاهد كاهش چشمگير اين بيماري در اين كشور هستيم. وي با اشاره به سرانه استعمال 5 نخ سيگار در روز در كشورمان، ابراز عقيده كرد: با تمرين دادن به مردم براي كاهش مصرف دخانيات و تغيير در روش زندگي ميتوان به كاهش بيماريهاي قلبي به تدريج كمك كرد. محمد حسني با اشاره به آمار منتشره از سوي سازمان بهداشت جهاني گفت: تعداد سيگاريها در دنيا در حال حاضر 3/1 ميليارد نفر برآورد ميشود كه براساس پيش بينيهاي انجام شده اين ميزان تا سال 2025 ميلادي به 7/1 ميليارد نفر ميرسد. در سال 2020 نيز سيگار به عنوان مهمترين عامل بيماريهاي قلبي و مسبب مرگ ده ميليون نفر خواهد بود. دبير انجمن آترواسكلروز، با اعلام اينكه در كشورمان در سال، 21 ميليارد نخ سيگار وارد ميشود، هزينه مصرف سيگار را در كشور 6 هزار ميليارد ريال خواند و گفت: با احتساب هزينههاي درماني بار مالي سيگار بر كشور به 12 ميليارد ريال ميرسد. محمدحسني خاطرنشان كرد: در حال حاضر با وجود 10 ميليون سيگاري در كشور، سالانه يك هزار و 460 ميليارد تومان بابت خريد سيگار،هزينه ميشود كه دولت بايد سه برابر اين مبلغ را صرف هزينههاي درماني عوارض ناشي از مصرف دخانيات كند. وي با اشاره به اينكه تنها درچهار كارخانه واقع در تهران، رشت ، اصفهان و اروميه 27 هزار نخ سيگار توليد ميشود به ايسنا گفت: از مجموع 54 ميليارد نخ سيگار، سه ميليارد نخ توليد داخل و مابقي به صورت قاچاق از كشورهاي خارجي وارد ميشود. دبيرانجمن آترواسكلروزقلب ايران، تاكيد كرد: 84 درصد سيگاريهاي دنيا در كشورهاي در حال توسعه زندگي ميكنند. محمد حسني همچنين با اعلام اينكه 20 درصد افراد كشور داراي فشار خون بالا هستند، گفت: نيمي از اين افراد از بالا بودن فشار خون خود اطلاع ندارند واز سويي ديگر ازبين كساني كه از مشكل فشار خون خود اگاهي دارند، تنها نيمي از آنها اقدام به درمان فشار خون بالاي خود ميكنند. وي با اشاره به اينكه فشار خون بالا باعث بيماريهاي نظير بيماريهاي قلبي، سكته مغزي و نارساييهاي كليه ميشود گفت: اگر مردم در هر سال 3 تا 4 مرتبه با رجوع به پزشك فشار خون خود را كنترل كنند از بروز چنين بيماريهايي در كشور به ميزان قابل توجهي كاسته ميشود
كدام سيگاريها راحتتر ترك ميكنند؟
اگر از افرادي كه در حال كشيدن سيگار هستند، بپرسيد چرا سيگار ميكشند، پاسخهاي گوناگوني به شما خواهند داد. ما سيگاريها را از نظر علت گرايش به سيگار به شش گروه مختلف تقسيم ميكنيم البته پيش از هر چيز بگويم اغلب افراد تركيبي از چند علت را دارند و تنها در يك گروه نيستند. بعضي از افراد ميگويند به سيگار عادت كردم...
اگر بپرسي اين سيگار را براي چه روشن كردهاي علتش را به ياد ندارد و تنها عادت به انجام اين كار است كه آنها را به سمت سيگار ميكشد (گروه عادتي).
بعضي ديگر از كشيدن سيگار به معناي واقعي لذت ميبرند و تنها دليل كشيدن سيگار كسب لذت ناشي از آن است (گروه لذتي).
بعضي ديگر ميگويند به منظور كاهش استرس و مسلط شدن بر اوضاع زندگي خود يا براي كم كردن استرس در يك موقعيت خاص مجبور هستند به سيگار پناه ببرند (گروه استرسي).
برخي ديگر جزو سيگاريهاي قهار هستند و به نيكوتين اعتياد دارند. يعني هر روز بيش از ۱۰ نخ سيگار ميكشند. صبح چشمهايشان را با روشن كردن سيگار بازميكنند و شبها كه غلظت نيكوتين در خون آنها كم ميشود حتي از خواب بيدار شده و سيگار ميكشند (اعتياد به نيكوتين).
برخي ديگر هستند كه از لمس سيگار بين انگشتان خود يا روي لبها و لمس دود با حفره دهان و بيني ارضا ميشوند (لمسي).
گروه ششم كساني هستند كه عاشق سيگارند و ميگويند بدون سيگار زندگيشان بيمعناست. همانطور كه گفتم سيگاريها تركيبي از دلايل فوق را علت سيگار كشيدن خود ميدانند. اغلب براي هر گروه سه تا سوال مطرح ميكنيم كه پاسخها شامل هرگز، هميشه و گاهي اوقات است. اگر پاسخ فرد «هميشه» باشد او را بهطور قطع جزو گروه مزبور تلقي ميكنيم.
اگر پاسخ «هرگز» باشد يقين داريم جزو گروه خاص نيست و اگر «گاهي اوقات» باشد، متوجه ميشويم بينابيني و تركيبي از چند گروه است. اين افراد، يعني آنهايي كه فقط در يك گروه خاص نيستند اغلب در ترك موفقترند چون همه وابستگي آنها و مكانيسم پيچيده روانشناختي سيگاري شدنشان معطوف به مورد خاصي نيست. براي مثال فردي را در نظر بگيريد كه بينابيني در گروه لمسي و استرسي و عادتي است. ميتوانيم با آموزش شيوههاي مقابله با استرس، مقداري از وابستگي او را بكاهيم.
با توصيههايي چون استفاده از تسبيح، يا وقتي در خانه است، با استفاده از يك هويج يا ساقه كرفس تميز كه در يخچال خنك شده مشكل لمس را ارضا كنيد. لمس ساقه اين گياه بين انگشتان و كمكم جويدن آن نياز لمسي را ارضا كرده و باعث ميشود يك روز در خانه ماندن را بدون سيگار تجربه كنيد. در مواردي كه به نيكوتين عادت و يا اعتياد وجود دارد آدامس نيكوتيني، برچسب آن يا آبنبات نيكوتيني ميتواند مفيد باشد و مورد تاييد است. متاسفانه كساني كه فقط جزو يك گروه هستند و تركيبي نيستند به زحمت و تلاش بيشتري نياز دارند تا ترك كنند و گروه تركيبي موفقترند.
